Droom

Mijn wereld is blauw. Als ik mijn hoofd naar links of naar rechts draai: alles is blauw.

Dat blauw een kleur is en dat die zo heet, weet ik nog niet. Soms ben ik er even, om daarna toch weer in slaap te vallen. Als ik probeer wakker te blijven, lijkt het of ik nog veel sneller in slaap val. Elke dag komen er wel mensen naar me kijken. Van sommigen moet ik huilen, omdat ze gevoelens bij me opwekken die ik niet ken. Ik vind ze eng. Bij andere moet ik lachen; ze maken me blij. Waarom dat zo is weet ik nog niet. Eindelijk lukt het me steeds langer wakker te blijven.

Ik kijk naar boven waar een koordje met een ringetje hangt. Als je daaraan trekt komen er mooie geluiden uit. Soms word ik wakker en voel ik me alleen. Roepen om haar kan ik nog niet, dan barst ik in tranen uit van verdriet. Soms doet ze er zo lang over dat ik er boos om word. Als ze dan eindelijk geweest is, val ik toch weer in slaap.

Op een dag ontdek ik dat ik met mijn ogen dicht overal kan komen. Ik doe mijn ogen dicht en maak mezelf vloeibaar. Zo kruip ik mijn bedje uit over de vloer, zó de straat over. Er staat iemand. Dat voelt niet fijn, dus ga ik om hem heen. Dan zie ik een groot wezen staan, in zijn hoofd is het donker. Zijn hand gaat omhoog en daarna met een vaart naar beneden. Tot mijn schrik voel ik daar een klein wezen. Het is zijn zoon die hij slaat. Ik voel de jongen en zijn pijn. Zo snel als ik kan ga ik weer terug naar mijn bed. Ik wil dit nooit meer voelen. Ik moet huilen en snel komt mijn moeder. Ze pakt me op en zegt: “Heb je zo slecht gedroomd mijn jongen? Ach wat een verdriet.”

Veilig in haar armen val ik in slaap met één ding in mijn achterhoofd: ik ga nooit meer zomaar de straat op. Wat is dat zwart en koud en vooral hard. Mijn hart gaat uit naar die jongen. Wat voelde hij zich alleen en in de steek gelaten. Nu wil ik het graag vergeten, snel draai ik mijn hoofd om en kijk naar de mooiste kleur die ik ken: blauw[C1] .


 [C1]Moeilijk en verwarrend begin, vinden Kit en Monique

3 gedachten over “Droom”

  1. Dankjewel Koos, dit is intensief en op een bepaalde manier ‘herkenbaar’… Sinds ik je schrijfsels lees, al lang, is dit de 1e keer dat ik moet reageren. Dit geeft meer inzicht in gevoelige kinderen. Dank

    1. Dankjewel voor je oprechte reactie! Ja, Koos zegt het nergens met zoveel woorden, maar hij is heel gevoelig. En dan is het des te moeilijker om op te groeien in de omgeving waarin hij opgroeide.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.