Waarom ik graag blog

“Ik zou zeker gek zijn geworden om dat alleen te moeten dragen.” Ik hoor het hem nog zeggen.

Als kleine jongen hoorde ik regelmatig: “Daar moet je niets over zeggen, dat gaat een ander niets aan, je moet je vuile was niet buiten hangen.”

Steeds meer stoort het me als ik een van die uitspraken voorbij hoor komen. Ik ben het steeds minder met hen eens, want ik raak ervan overtuigd dat je het juist wel moet doen. Daar kun je alleen van leren: doordat je het deelt. Daarom ben ik steeds meer mijn ervaringen met laaggeletterdheid gaan delen.

Koos aan het bloggen

Ik kan me nog goed herinneren dat ik een man tijdens mijn koffiepauze leerde kennen. Ik werk dan bij de reinigingsdienst in Schiedam en kom er regelmatig in de koffiepauze, soms met mijn collega’s, maar ook alleen. Vandaag ben ik met een auto in mijn veegwijk. Dan ben ik alleen, heerlijk die vrijheid. Het is slecht weer en ik ben blij dat ik een plekje heb om te zitten. Ondanks het slechte weer is het druk. Dit keer heb ik geluk, ze hebben erwtensoep en ik geniet ervan.

Ik zie een man een koffie bestellen. Vervolgens kijkt hij rond voor een plekje. Ik zit inmiddels alleen aan de tafel de rest is allemaal nog bezet.

“Mag ik bij jou aan schuiven?”  

“Ja natuurlijk.”

Met een glimlach op zijn gezicht gaat hij zitten en vraagt: “Wat voor werk doe jij?”

“Ik werk bij de reinigingsdienst.”

“O, ik dacht dat je bij de KLM werkte, vanwege je kleding.”

Uit het niets begint hij over de oorlog te praten. Hij heeft in een gevangenkamp gezeten: “Ik was nog een jongen van 18 jaar en moest naar een werkkamp. Het was daar heel zwaar werken, je had constant honger en het werd daar zwaar bewaakt. Er was een smalle lange brug, waar je overheen moest lopen om aan de andere kant te komen. Toch waren er al mensen geweest die probeerden te ontsnappen. Geen één van hen heeft de overkant gehaald.

Op een dag had ik er genoeg van, ik had z’n heimwee dat ik het niet meer kon verdragen. Er was niemand te zien, ik nam mijn kans waar en rende over de brug.

‘Sta of ik schiet!’ werd er in het Duits geroepen, maar ik rende hard door.

Het was ook nog eens een officier, die kenden helemaal geen genade. Even keken we elkaar aan, ik draaide me om en zette het toch op een lopen! Ik verwachtte een schot dat me zou doden, maar dat kwam maar niet. Ineens liep ik in de bossen, het kamp achter mij latend. Voor zo ver ik weet, ben ik de eerste en de laatste die het heeft gehaald. Sindsdien ben ik gaan geloven en bid ik elke dag tot onze lieve Heer. Hoe kan ik anders aan de overkant gekomen zijn? En waarom ik wel en de anderen niet? Het was niet makkelijk, maar ik ben er nog steeds en ik zie nog steeds zijn gezicht. Ik kan het nu steeds beter met anderen delen en ik heb nog nooit een slecht woord terug gehad. Sommigen zeggen dat het puur geluk was, maar daar begin ik steeds meer aan te twijfelen.”

Met die woorden komen mijn oude gedachtes over het delen en de vuile was voorbij: “En hoe zou het voor u zijn als u het niet met anderen had gedeeld? “

“Ik zou zeker gek zijn geworden om dat alleen te moeten dragen.”

Vanaf nu weet ik het zeker: ik ga leren om alles te delen.  De man zegt nog dat hij het gezicht van de Duitser maar niet kan vergeten. Toch, door het met anderen te delen en goede raad van anderen heeft hij het een plaats gegeven. Het is zelfs zo, dat als hij die officier voor zich ziet, dat die nu naar hem lacht.

De kans die ik heb gekregen om mijn ervaringen met laaggeletterdheid in een blog te kunnen delen, heb ik dus zeker niet voorbij laten gaan. Het geeft zoveel ruimte in mezelf, dat had ik niet voor mogelijk gehouden. Het is mijn manier om niet gek te worden.Laat staan de verhalen die ik onderweg van anderen heb gehoord, waaronder heel mooie verhalen. Nu schrijf ik er een boek over.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.