Mijn boek is klaar

Mijn boek is klaar en ik begin weer te landen, ik voel vaste grond onder mijn voeten.

boekpresentatie Koos
Boekpresentatie Koos (foto: Suzanne Liem Photography)

Ik loop op straat, een oude mevrouw passeert me: “Bent u die meneer van tv en dat boek?”

“Ja mevrouw, dat ben ik.”

“Ik wil vertellen dat ik heel veel bewondering voor u heb en wat een mooi boek heeft u geschreven.”

“Dank u wel mevrouw, het doet me goed om dat te horen.”

Terwijl ze haar weg vervolgt, vraag ik me af hoe ik nu verder moet. Ik sta op een kruising en weet niet meer welke kant ik op moet. Mijn gedachten gaan ook naar Caroline, omdat zij na vijf jaar ondersteuning wat meer afstand neemt. Nu moet ik leren om mijn website zelf bij te gaan houden, maar ze blijft wel helpen om verhalen te plaatsen. Naar haar toe gaan zal nu een fijne herinnering zijn, maar ook een gemis. Je valt in een zwart gat of je nu wil of niet. Er is een bijzondere vriendschap ontstaan, die ik voor de rest van mijn leven zal koesteren. Ik heb nog een zakelijke treinreiskaart van haar, die ze nooit van me terug gaat krijgen. Het is een herinnering geworden aan z’n mooie tijd, deze gedachten dringen tot mij door en komen binnen. Ik hoor haar woorden nog nagalmen: “ik wil niet dat je je in de steek gelaten voelt.” Dat voel ik ook niet, zeker niet. Wat ik voel is hoe het leven gaat. Mijn hart behoort Edith toe, maar ik kan heel veel om iemand geven.

Ik denk even na over wat ik wel wil. Mijn nieuwe boek over dromen wil ik nu gaan schrijven. De vraag is: wil ik het delen op mijn blog? Zitten mensen daarop te wachten? Ik weet het niet.

Op het ogenblik gebeurt er veel met mijn lichaam, dat het behoorlijk laat afweten. Reuma en geen medicijnen. Hartfilm laten maken, omdat mijn aorta is verwijd. Dan is er een harde piep die ik in mijn oren heb gekregen. Mijn oogleden zijn gezakt, daar moet ik echt wel wat aan laten doen. Toch ben ik stikgelukkig.

Ik word gewoon oud maar ik ben blij dat ik leef en nog heel veel kan doen. Ik geniet van wat ik heb: muziekles, piano, zangkoor, toneel, gedichtenavonden. Ik ben ook nog steeds zakkendrager. Het allerbelangrijkste zijn mijn vrouw en vrienden. Ik ga ervoor zoals ik nooit tevoren heb gedaan. Ik ben weer naar school gegaan om nog beter te leren schrijven. Ik ga ook een karaokeboek maken, dat ik zelf voor ga lezen. Ik speel met toneel weer een rol in Shakespeare, wat een hele uitdaging is, dus dat wordt hard werken.

Voor vandaag staat Marijn, mijn taalmaatje in mijn agenda. De vriendschap met haar neemt ook een bijzondere plaats in. Gelukkig speel ik met haar in dezelfde toneelgroep. Het leven is mooi, maar veranderingen, daar heb ik veel moeite mee. Dat is me wel duidelijk geworden. Ik hoop dat ik contact kan blijven houden met de mensen waar ik echt om geef. Mijn negenhonderd woorden zal ik nu niet zomaar meer halen. Toch wil ik jullie op de hoogte houden.

Wat ik graag nog even wil delen is waar ik dit verhaal mee begon. Ik word vaak aangehouden door enthousiaste mensen over mijn boek; vooral omdat ze erdoor geraakt zijn. Daar hoort soms zelfs een knuffel bij. Ik geniet ervan, omdat dat nu juist de bedoeling was. Met de hoop dat mensen er iets mee gaan doen. Kinderen die in versleten kleren lopen en nauwelijks te eten hebben… het gebeurt nog steeds en ik vind het verschrikkelijk. Het waarom maakt me niet uit. Het moet stoppen! Er lopen genoeg Kozen rond. Laat mensen ontdekken dat het hard nodig is om kinderen aan kleding en eten te helpen. Denk nu eens niet in hokjes, maar in 3D: die hokjes samen vormen een geheel. Denk dus buiten de box, daar is grote winst te behalen. Laat ze weten dat je hen wilt helpen! Bedankt voor je aandacht. Tot mijn volgende blog.

Deel deze pagina

5 gedachtes over “Mijn boek is klaar”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.