Marijn

Dan krijg ik slecht nieuws: Petra kan niet langer meer mijn taalmaatje zijn en ze gaat ook niet verder in het bestuur van ons kersverse ABC. Maar ze wil me graag voorstellen aan een nieuw taalmaatje. Het is haar beste vriendin en ze heet Marijn. Het valt me zwaar, maar ik wil het toch een kans geven. Hans en ik gaan nog even bij Petra thuis langs om haar nog een mooie bos bloemen te brengen voor alles wat ze voor ons heeft gedaan. Ik zal haar missen. Anneke gaat gelukkig wel met ons verder.

Op de avond van het nieuwe Schiedamse Dictee word ik voorgesteld aan mijn nieuwe taalmaatje Marijn. We spreken af in de bibliotheek. Ze heeft een blik waar je gelijk vrolijk van wordt met een schittering in haar ogen. Zij is een van die mensen waardoor je wel móét lachen als je ze aankijkt, hoe rot je bui ook is. Ze vraagt: “Zullen we boven gaan zitten?”

Dat is een hele onderneming als je laaggeletterd bent. Eerst langs de bar. Ondanks dat ik niet meer echt laaggeletterd ben, voel ik mezelf bekeken. Dan een houten trap op, er ligt geen bekleding of zeil op en elke stap galmt door het gebouw heen. Het is net of alle mensen naar me kijken en zich afvragen: wat voor een geheim draagt hij bij zich? Aan mijn arm bungelt een tas vol huiswerk om te laten zien op welk niveau ik zit. Dat geeft ook een ongemakkelijk gevoel. Ik heb nog steeds moeite met de gebiedende wijs, zinsbouw, hardop lezen en het dt-gedoe, soms zie ik niet dat het voltooid verleden tijd is. Ik vraag me af of Marijn het gaat volhouden. Ze heeft vier kinderen, een man en ook nog haar werk.

Als we aan het werk zijn voel ik de ogen van omstanders in mijn rug. Of ze echt kijken weet ik niet. De mensen die daar lopen zijn in mijn ogen allemaal geleerd. Ik kijk maar liever niet om me heen. Gelukkig vraagt Marijn: “Wil je het liefst in de bibliotheek blijven of wil je de volgende keer ergens anders?”

“Ik vind het in de bibliotheek niet zo prettig.”

“Ik kan ook bij jou thuis langs komen, net als Petra, zeg maar wat je wil.”

Daar hoef ik niet lang over na te denken, het wordt bij mijn thuis. Mijn eerste opdracht is een stukje hardop voorlezen. Het eerste wat ze zegt is: “Dat staat er niet.”

Ik lees het overnieuw, weer klinkt haar stem: “Staat er niet.”

Ik doe de grootste moeite om te vinden wat er dan wel staat. Ik raak in paniek, maar dan zie ik het, het is heb en niet heeft.

“Goed zo, je hebt het gevonden. Één ding moet ik je nageven, jij hebt een zeer grote fantasie!”

Het bloed stijgt naar mijn wangen, ik kijk haar aan en het zweet breekt me uit.

“Wil je stoppen of doorgaan met lezen?”

“Ik wil nog even doorgaan met lezen.”

Nog geen twee regels verder hoor ik haar weer roepen. Daar ga ik weer. Zelfs als ze weg is, hoor ik nog steeds staat er niet. Na een paar weken is het gelukkig al minder. Ik schaam me, ook al weet ik dat het niet hoeft. Nu begin ik steeds vaker hardop te lezen. Ook dt legt ze me steeds weer opnieuw uit. Geduldig is wel, zelfs ik had het al opgegeven. Ik kijk er toch steeds weer naar uit om met Marijn te werken.

Een week later regent het pijpenstelen. Ik ben gelukkig al een poosje thuis, zou ze wel komen? Als ze niet komt, heb ik daar zeker alle begrip voor. Ik ben niet gewend dat iemand zoveel moeite voor me doet. Het lijkt wel of het steeds harder gaat regenen. Dan gaat eindelijk toch de bel. Marijn ziet eruit als een verzopen kat en krijgt een badhanddoek om zich af te drogen.

Wij praten veel over wat ik moeilijk vind, maar ook hoe ik het beste naar een oplossing kan zoeken. Mijn vooruitgang kan ik zelf niet zo goed meer waarnemen, maar de mensen die mijn blog lezen wel. Ik krijg zelfs voor mijn verjaardag een bioscoopbon van Marijn. Ze is op dezelfde dag jarig als ik: 17 april. Ik kan niet achterblijven en geef samen met Edith een hanger. Na een paar maanden komt ze weer met wat anders aanzetten. Dit keer een woordzoeker van moeilijkheidsgraad 2. Het tovert een glimlach op mijn gezicht. Toch vind ik het doodeng om te doen. Er zitten ‘woordslangen’ in. Het doet me goed, hier ga ik zeker mee verder.

Deel deze pagina

Een gedachte over “Marijn”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.