Interview door de telefoon

Telefoongesprekken zijn voor mij nog steeds moeilijk. Het maakt me heel onzeker als ik de persoon aan de andere kant van de lijn niet zie, want dan ga ik gissen hoe iemand is. Ik kan niet zien of iemand me serieus neemt en of die wel te vertrouwen is.

Als ik iemand in het echt zie, voel ik dat automatisch aan. Daarnaast probeer ik me nog een beeld te vormen van hoe de persoon er uitziet. Door al die beelden in mijn hoofd ben ik dan vaak de vraag alweer vergeten.

interview
Op het podium is Koos helemaal thuis. Hier interviewt Geke van Velzen hem, zij is directeur van de Stichting Lezen en Schrijven.

Ik heb vandaag een gesprek gehad met NPO1. Bij de eerste vraag moet ik al alle zeilen bijzetten om niet af te dwalen.

“Hoe komt het dat u laaggeletterd bent geweest?”

Daar komen de beelden: ik zie mijn vader op zijn bed liggen, hij heeft weer gedronken. Een lege broodtrommel. School zonder school melk, karton in oude schoenen waarmee we ze oplapten of helemaal geen schoenen, versleten kleren en de blikken in de klas. Met mijn ziel onder de arm lopen. De bloedlip en bloedneuzen. De groeiende angst en vooral: de schaamte.

Ik voelde dat de journalist soms ook even het spoor bijster is. Heb ik het wel duidelijk gemaakt voor de mensen die de stap naar school nog moeten zetten?

Toch vind ik het ook gaaf om een interview te geven. Het is goed voor mijn zelfvertrouwen.

Erna ga ik even onder de douche, om het allemaal van me af te spoelen. Ik ben net klaar met mijn tanden poetsen, als de telefoon weer gaat. In paniek spring ik onder de douche vandaan. Te laat komen blijft een angst, na alle straffen die ik daarvoor gekregen heb. Ook de telefoon te laat beantwoorden zie ik als een ramp. Alles wordt nat. Ik droog zo goed mogelijk mijn handen af. Kan ik nu nog op tijd de telefoon opnemen voor de beller ophangt?

Het is het AD. Het volgende interview begint. Ik bied mijn verontschuldigingen aan omdat ik het eigenlijk even vergeten was dat ik weer gebeld zou worden. Ik heb nog de angst van falen in mijn lijf zitten van het gesprek met NPO1.

Hij biedt me aan om later terug te bellen. Ik doe het toch maar meteen, nu kan ik mezelf nog onder controle houden. Dit keer gaat het beter. Misschien moest ik er even inkomen. Wat ik wel weet, is dat ik de boodschap deze keer goed heb over gebracht.

De vraag is wat ermee gaat gebeuren. Alle journalisten kneden het naar eigen inzicht.

Dit is het geworden:


Deel deze pagina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.