Gastblog Edith: “Het is gelukt!”

Koos zit achter zijn bureau en lacht naar me. Zijn armen in de lucht gestoken alsof hij een wereldrecord heeft verbroken. Het is de hete zomer van 2016 en ik ben net thuisgekomen na een dag verbouwen aan mijn nieuwe werkruimte.

“Weet je nog dat ik een probleem met de computer had?”

Vaag staat me iets bij, maar ik vraag het voor alle zekerheid.

“Het lukt niet om online geld op mijn OV-kaart te zetten. Ik ben net zolang doorgegaan tot ik het opgelost had”, lacht hij trots.

Niet te geloven, denk ik met een mengeling van ongeloof en scepsis. Vervolgens krijg ik een uitgebreid verhaal te horen over het verloop. Zou hij zijn ‘aanknop’ gevonden hebben? Dat zeg ik niet hardop, Koos is gevoelig voor kritiek en het laatste wat ik wil is zijn goede humeur verpesten. Eerlijk gezegd ben ik benieuwd of dit blijvend is. Ik weet niet of het angst, slachtoffergedrag of wat anders is. Maar hij is een kei in dramatiseren, zwelgen in ziektewinst en passief blijven en vaak komt de ontstane ellende door iemand anders of krijgt de pc de schuld. Na vele jaren geconfronteerd te zijn met dit gedrag ben ik er klaar mee en dat weet hij. Omdat ik weiger nog langer te helpen wordt Koos boos. Het interesseert me steeds minder, onverschilligheid is misschien een betere omschrijving. Wie niet leren wil moet voelen, al is het op een harde wijze. Blijkbaar heeft hij nu zijn interne motivatie gevonden, waar ik op hoopte. Hij praat er wel over, maar doen is iets anders. En een pc is toch iets waar hij een haat-liefdeverhouding mee heeft, bang als hij is om per ongeluk gegevens te beschadigen of te wissen. Dat leidt tot een boze Koos die zichzelf nog het meeste verwijt.

Vandaag dus weer een overwinning, een van de vele die hij heeft behaald over de afgelopen jaren. Maar dit is echter anders, deze overwinning is een overwinning op een zeer hardnekkig karakteraspect.

“Ik kan het dus toch, het is een kwestie van niet opgeven, dit smaakt naar meer”, hoor ik hem mompelen.

In de maanden daarna volgen meer successen in een sneller tempo. Soms is het ook twee stappen vooruit en een achteruit. Ik hoor hem regelmatig vloeken tegen zijn pc omdat die niet doet wat Koos wil. Dat hoort erbij, Rome is ook niet in één dag gebouwd. Vooral klusjes pakt hij met enthousiasme aan, zoals de keukenkraan of het tuinhuis. Ik laat Koos lekker schuiven en als ik me er toch mee bemoei, laat hij dat duidelijk weten. Deze bevrijding lijkt ervoor te zorgen dat Koos zich steeds vrijer beweegt en uitspreekt. Koos weet dat hij niet alles aan zijn karakter kan veranderen, al doet hij zijn uiterste best, gebrand als hij is om, zoals hij het zegt, Koos 5.0 te worden. Vandaag echter heeft hij even een minder goed moment.

“Waarom kan ik die email niet opslaan?” hoor ik hem gefrustreerd brullen.

Hij bedoelt de bijlage en ik leg hem uit wat het verschil is. Koos 5.0 blijft work in progress oftewel: een leven lang leren.

Een gedachte over “Gastblog Edith: “Het is gelukt!””

  1. Leuk geschreven, herkenbaar en heel mooi. Mooi dat Koos blijft doorzetten en mooi dat jij positief om kan gaan met de ‘harde’ lessen en soms hardnekkige patronen die iedereen heeft….maar die niet door iedereen openhartig worden gedeeld. Je kwetsbaar opstellen is een vak apart. Dus bedankt voor het delen ; )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.