Fleur

Pas toen ik drie jaar als volwassene op school zat, durfden ze me te vertellen dat ik dyslexie had, want ik had al zoveel meegemaakt, “We dachten dat je dan op zou geven.”

Fleur helpt mensen met dyslexie. Edith is mee om de weg te vinden. Fleur vertelt dat ze met verschillende technieken werkt en ook met geluid: ListeningFitness. Nu komt het erop aan: heb ik echt dyslexie?

Ik ben er nooit formeel op getest, maar de kans is groot en de mensen die mij helpen zeggen dat ik niet dom ben. Ik heb er alles voor over om die onzekerheid eruit te krijgen. Opgeven heb ik al te veel gedaan.

Volgende week ga ik beginnen, er is geen weg terug. Om de weg te vinden herinnert Edith me aan twee uilen, maar ik zie ze nergens. Al snel ben ik de weg kwijt, er blijft niets anders over dan het te vragen. Pas de derde persoon die ik vraag weet het en dan sta ik al aan de overkant. Toch ben ik nog een halfuur te vroeg. Dat hoort ook bij mij: bang zijn om te laat te komen. Normaal gesproken slaap ik ‘s middags een halfuur, omdat ik meestal moe ben van de reuma en het werk. Wachten in de auto lijkt mij daarom geen goed idee, omdat ik dan in slaap val. Ik kan nu al bijna mijn ogen niet meer openhouden.

Voor ik aanbel, bid ik nog even en vraag om hulp dat ik niet in slaap val. Fleur doet open: “Zo, jij bent vroeg.”

We gaan twee trappen op naar de zolderverdieping die helemaal is ingericht voor de therapie. Eerst ga ik luisteren naar klassieke muziek met een koptelefoon. Ze laat me alleen en ik mag op de bank gaan zitten of liggen terwijl ik luister. Komt dat even mooi uit. Ik mag zelfs in slaap vallen. Het is een vreemde gewaarwording: ik hoor verschillende geluiden. De muziek lijkt vanuit verschillende kanten te komen en dan ineens niet meer. Het maakt me een beetje duizelig. Ik voel mezelf anders worden en ik krijg een enorme stoot energie. Soms is het even zwart en heb ik geen gedachten meer, maar dat duurt niet langer dan een paar seconden. Na een halfuur komt Fleur terug en vraagt of de muziek is afgelopen. Ik krijg andere muziek. Fleur gaat weer weg en laat mij alleen. Ik vind het heerlijk, het lijkt wel of alles ineens anders is. Ik zeg dat ik moe ben, maar helder van geest en dat ik veel meer energie heb gekregen. Wanneer Fleur weer terugkomt, formuleren we samen mijn hulpvraag: Ik wil meer zelfvertrouwen, meer energie, meer focus bij mijn werk, beter luisteren, beter organiseren, meer zelfstandigheid, meer motivatie voor schoolwerk en leren, helder denken, beter schrijven en een betere lichaamsbalans.

Als ik vier uur later naar huis ga, begrijp ik nog steeds niet wat er is gebeurd. Fleur zegt dat het gewoon door blijft werken. Ze heeft gelijk. Ik ben aan het veranderen in de goede zin van het woord.

De volgende keer krijg ik weer muziek en na een halfuur mag ik kleien. De opdracht is mezelf namaken van top tot teen. Het lukt een neus te maken, maar de mond en de ogen krijg ik niet goed. Fleur vindt dat ik het goed doe en dat ik veel te hoge eisen aan mezelf stel: “Je zit te kleien en te kneden als een volwaardig kunstenaar. Je ben een rare man.”

Ik kan alleen maar lachen. Na een uur heb ik heb het af. De benen heb ik als het ware in de grond gezet, de voeten lijken op boomstronken. Daarmee laat ik zien dat ik het contact met de aarde niet wil verliezen. Het gekleide ‘Koosmannetje’ is af. Fleur lacht: “Mooi! Stel je voor dat Koosmannetje van Mars komt en je moet uitleggen wat cijfers zijn, ik geef je wat muntendrop en nieuwe muziek, ga je gang.”

Mmm, lekker muntendrop denk ik, maar ik houd me in. Ik maak het me wel weer veel te moeilijk bij deze opdracht. Fleur begrijpt niet wat ik heb gedaan. Ze wil dat ik het anders aanpak. Dan leg ik één dropje, dan twee en dan drie tot ik bij tien ben in rijen neer. Ze lacht en zegt: “Goed zo, nu begrijp ik het. Ook als ik van Mars kom. Dit heet eenvoudig denken. Dat ga je hier leren.”

Ik leer een techniek om in het hier en nu te leven door een denkbeeldig derde oog; het geestesoog. Ze vraagt wat ik het liefste eet.

“Roti.”

Ze lacht en zegt dat ze het ook heel lekker vindt. Nu moet ik er een bord onder denken en mijn oog naar mijn wijsvinger verplaatsen. Met mijn oog op mijn vinger zie ik de roti van boven.

“Is het ver of dichtbij?” vraagt ze.

“Het is ver af.”

Dan houdt ze de vinger voor mijn gezicht: “Wat zie je nu?”

“Mijn gezicht,” antwoord ik. Dan bekijk ik mijn hoofd nog aan de zijkant en aan de achterkant.

Het werkt direct en er gaat een wereld voor me open. Alles wat me tot nu toe heeft gehinderd valt weg. Mijn concentratie is geweldig, ik dwaal niet af en kan afspraken onthouden. Het overweldigt me zo, dat ik er bijna van moet huilen.

Als ze klaar is zegt ze: “Je hebt een dikke tien, maar je bent echt een vreemde man.”

De laatste sessie van de dag is weer naar muziek luisteren zonder te kleien. Ik heb moeite om mijn kaken te ontspannen.

Thuis vertel ik Edith wat er allemaal gebeurd is.

“Jij zit hier nu al tweeënhalf uur te praten over wat je gedaan heb. Niet één keer heb je gezegd ‘ik weet het niet meer’,” reageert ze.

Fleur laat me daarna letters kleien, het hele alfabet. Ze heeft als voorbeeld ook een alfabet neergelegd, zodat ik het precies na kan kleien.

“Kijk eens goed naar wat je gemaakt hebt. Klopt het?” vraagt ze. “Kijk nog eens goed naar het voorbeeld wat je moest maken.”

Ik ben even teleurgesteld. Ik hoor Edith: “Luisteren!” en denk aan Caroline, die zegt zout op alle slakken te leggen en dan aan Marijn: “Staat er niet!”

Fleur haalt me gelijk terug: “Gaat het nog?”

Ineens zie ik wat ik verkeerd heb gedaan. Het valt best mee. Bij mij zijn alle letters even groot. Die van het voorbeeld niet. De d, de t en de j zijn groter omdat de poten eruit steken. Ik heb het toch gevonden.

Een kwestie van overconcentratie, legt ze uit. Ik wist niet dat ik dat bezat. Het maakt me zo blij dat mijn concentratie en mijn oplossend vermogen toenemen. Alleen is mijn lijf er niet zo tevreden mee. Thuis doe ik vaak een hazenslaap om bij te tanken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.