Confrontatie bij toneel

Ik voel me thuis en veilig in de toneelgroep. We hebben een nieuw stuk om te spelen; het is gebaseerd op Shakespeare. De titel is best wel grof: Risjaar modderfokker, het stuit mensen tegen de borst en er haken daardoor spelers van onze vaste kernploeg af.  De rol van Risjaar is erg groot, maar ook heel moeilijk; het is Engels en Nederlands door elkaar. De meeste van ons hebben daar moeite mee. Dat ik het ga spelen is beangstigend, omdat ik in gedachten mezelf al voor het publiek zie afgaan.

Ik gooi alles door elkaar, maar toch geef ik het niet op. Alles waar ik moeite mee heb, ligt nu op tafel: dyslexie, onzekerheid, angst en zelfs verdriet. Ik heb zelfs twee rollen gekregen, omdat we mensen tekort komen en Risjaar een te grote rol heeft. Bijna iedereen krijgt een dubbelrol. Na een paar weken ben ik nog steeds bang dat het me niet lukt. Maar door de aanmoedigingen hou ik het vol. Tot mijn verbazing gaat het steeds beter, mede dankzij mijn taalmaatje Marijn Poel. Het gaat langzaam, maar geduld is een schone zaak.

Koos en Marijn bij de boekpresentatie van Koos

Op een van de repetitieavonden blijkt dat er ‘huiswerk’ via de WhatsAppgroep is verstuurd. Ik heb dat niet ontvangen. Dat zeg ik dan ook heel stellig en ik herhaal dat een paar keer. Marijn reageert erop: “Koos, kijk eerst of het echt zo is, voordat je roept dat je het niet hebt gekregen.”

Ik schrik me rot en er komt meteen een golf van schaamte over mijn lichaam heen. Ondertussen krijg ik ook commentaar van Bernard, de regisseur, omdat hij zeker weet dat hij het naar iedereen heeft verstuurd. Ik zoek de appgroep af; er staat zoveel informatie op, dat ik het bos door de bomen niet kan zien. De regisseur helpt me om het te vinden. Dan blijkt dat ik in de verkeerde appgroep zocht. In de goede appgroep komt de opdracht tevoorschijn. Ik zak door de grond en zeg: “Ik heb toch niet goed gekeken.”

Marijn zegt meteen: ”Dat is niet erg, maar het gaat om je toon. Vraag voortaan eerst hulp voordat je ons verwijt dat we bij jou informatie achterhouden.”

Die woorden raken me zo diep dat ik er verlamd bij sta. Even kan ik niets zeggen; er gaan zoveel gedachten door me heen. Vroeger werden deze opmerkingen ook gemaakt, maar dan om me met opzet te kwetsen en te kleineren. Ik zie de gezichten één voor één voorbijkomen. Ik dacht dat ik die nooit meer terug zou kunnen halen, maar nu zie ik ze als de dag van gisteren levensecht voor me. In mezelf en zie licht; daar is ook Marijn, dichtbij de kern van mijn wezen. Marijn staat heel hoog bij mij aangeschreven, juist daarom doet haar opmerking zo zeer.

Hier moet ik wel wat mee doen. Ik weet alleen nog niet hoe en wat; ik vind het nog te moeilijk. Het enige dat ik kan, is mijn excuses aanbieden, want ze heeft dik gelijk. Als ik thuiskom praat ik er over met Edith. Ze bevestigt wat ik voel. Ze vraagt ook wat ik er nu mee ga doen. Ik ga er met Marijn over praten. Als ik dat een paar dagen later doe, legt ze uit dat ze me niet wilde kwetsen, integendeel, maar dat ze me wilde laten inzien wat mijn reactie bij anderen kan aanrichten.

Ik dacht dat ik die app niet had gekregen, maar hoe ik dat zei klonk als een -onterecht- verwijt. En daar kan ik mensen pijn mee doen, terwijl ik mijzelf juist gepasseerd voelde.

Marijn vroeg of ze anders had moeten reageren, omdat het nooit haar bedoeling is geweest om mij te kwetsen. Maar ze heeft me aan het denken gezet en daar is soms een harde confrontatie voor nodig. Ze voelde aan dat zij dat bij mij kan doen, ondanks dat het heel moeilijk voor mij was, want het kwam keihard binnen. 

Edith vond het heel knap dat ik het met Marijn besproken heb; ik heb weer een hindernis genomen. Vroeger zou ik meteen met alles gestopt zijn door weg te lopen en me nooit meer om te draaien. Dat wil ik nu niet meer; de vriendschap die ik met Marijn heb koester ik iedere dag, omdat die zeldzaam is.

Marijn leert mij om mijn reactie te nuanceren. Dat was heel confronterend maar wel leerzaam. Ik ben erover na gaan denken, maar ook over gaan praten en zelfs over gaan schrijven. En nu ga ik het ook nog delen in dit blog. Dat vind ik doodeng maar ik doe het omdat het mij verder brengt en hopelijk anderen ook. Dat gun ik iedereen.

Deel deze pagina

2 gedachtes over “Confrontatie bij toneel”

  1. confrontatie = uitdaging

    Toneel is me lief. Zeker als het een beetje fatsoenlijk gedaan wordt. Veel liever dan toneel is voor mij: vriendschap.
    Theater maak ik altijd met vallen en opstaan. Twee vooruit, één achteruit. Risjaar is een serieuze modderfokker. Shakespeare is geen lolletje, hoeveel humor er ook in zit. Het stuk knalt ons regelrecht naar onze eigen grenzen. Dan is theater maken zonder vriendschap onmogelijk. Het maakt het proces waarin we zitten ongelofelijk boeiend.
    Koos is een van de grootste modderfokkers die ik ken. Als ik onderstaand blog lees weet ik het zeker. Koos is me lief.

    Bernard.

    1. Hallo Bernard,

      Bedankt voor je reactie, het heeft me geraakt.
      In de goede zin van het woord.
      Nog even volhouden en dan kunnen we het stuk gaan spelen.
      Ik kijk er echt naar uit!

      Vriendelijke groet,

      Koos

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.