Bloggen met Caroline van Wijk

In mijn zoektocht naar meer kennis kom ik wat over bloggen tegen. Dat zou goed voor mij zijn, want dan blijf ik dagelijks bezig met lezen en schrijven. Ik vraag de Stichting Lezen en Schrijven of ze mij kunnen helpen. De meesten willen me wel helpen, maar beloven niets. Totdat ik Annelies tegenkom. Zij is een van de mensen waar ik graag mee op pad ga, want ze geeft me altijd een welgemeende knuffel en van haar enthousiasme voel ik me gewoon warm worden vanbinnen. Vandaag ben ik te gast op een school in Den Haag en we gaan weer samen aan de slag.

Ik twijfel om het te vragen, maar zet dan toch de stap: “Annelies, ik heb op internet gelezen over bloggen, omdat ik vaak het advies heb gekregen om mijn verleden op te schrijven, dan kan ik het kwijt uit mijn systeem. Eigenlijk wil ik het dan ook meteen delen, want dat doe ik toch al als ik op het podium sta. Ik werk dan tegelijk aan mijn Nederlands en wie weet word ik nog een echte schrijver. Ik zou dat heel graag willen leren, zou jij me willen helpen?”

“Koos, wat een geweldig idee,” reageert ze. “Dat is precies waar ik ook al een tijd over na loop te denken. Ik ga het meteen voorstellen aan de stichting en kom daar zeker op terug, wat leuk!”

Na een paar dagen belt Annelies: “Koos, het is geregeld. We hebben een klas met mensen die allemaal willen bloggen.”

“Mag ik Edith ook meenemen als mijn tweede geheugen?”

“Neem jij Edith ook maar mee.”

Ik kom erachter dat ik de enige taalambassadeur ben op blogles tussen de andere laaggeletterden. Voor de klas staat Caroline, zij legt uit hoe het werkt en waar je over kunt bloggen.

“Iedereen kan bloggen, de vraag is: waarover wil je bloggen?”

Ze geeft een paar voorbeelden: koken, film of reizen. We gaan eerst oefenen op een afgesloten deel van het internet. Je mag ook meteen online, maar dat ziet niemand zitten. Als ik thuiskom ga ik onmiddellijk aan de slag. Edith haalt de foutjes eruit en verbetert een paar zinnen; dyslexie en een te kleine woordenschat zitten mij dwars. Ik vind het moeilijk, maar toch schrijf ik mijn eerste verhaal. Het valt niet mee om mijn gevoel op papier te zetten, omdat ik begrijp dat de mensen om mij heen dan lezen hoe ik me voel en waar ik mee geworsteld heb. Dat kan ik nog niet. Om over mijn schrijffouten maar te zwijgen.

Jammer genoeg wordt de ploeg elke keer kleiner en ik zie de bui al hangen. Ik krijg mijn eerste telefoontje van Annelies dat het niet doorgaat omdat er geen mensen komen. Ik ben teleurgesteld als ik een paar lessen later hoor dat het echt de laatste les is. Normaal zou ik het nooit durven zeggen. Sterker nog, ik zou opgelucht zijn dat ik er vanaf zou zijn; ik ben goed in vluchten. Maar nu wil ik dat niet meer. Ik ga naar Caroline toe en zeg dat ik ermee door wil gaan. Caroline en Annelies komen daar nog op terug. Dat heb ik vaker gehoord.

Maar zo gaat het deze keer niet. Tot mijn verrassing belt Annelies en vertelt dat Caroline met mij alleen door wil gaan. Met moeite vertel ik dat ik geen geld heb voor privélessen.

“Je hoef niets te betalen.”

Nog een hobbel overwonnen. Maar hoe kom ik op dat adres in Delft? Een andere ambassadeur wil wel met me mee. Hij wil ook bloggen, dan kunnen we samen. Vanaf het station blijkt toch de navigatie op zijn telefoon niet te werken. We bellen en Caroline vertelt aan hem hoe hij moet lopen. Naast de deur zit een ouderwetse bel. Het geluid brengt me terug naar de Vriendschapsstraat en de ijsboer. De eerste keer hoeven we niets te schrijven.

De andere dag krijg ik een telefoontje. De ander heeft besloten dat hij niet meer meegaat. Ik vind het jammer, omdat ik het toch wel eng vind om alleen te gaan en ik denk dat ik ga verdwalen – dat is nog steeds niet veranderd. Ik bel Caroline op en vertel haar maar eerlijk dat ik er moeite mee heb.

“Geen probleem, ik kom je gewoon van het station afhalen.”

Als ik sta te wachten kijk ik naar de gevels en zie de afbeeldingen van mensen die er lang geleden hebben gewoond. Door mijn rijke fantasie komen ze tot leven. Het verschil van karakters is te zien aan de koppen, de ene met een bol gezicht waar het leven vanaf spat, de ander als een advocaat of rechter met een serieus gezicht. Ik besluit er een verhaal over te schrijven. Bij haar thuis begin ik over de gevels. Ze gaat speciaal met mij mee om te kijken. Daar zegt ze: “Nooit zal ik meer hetzelfde naar die gevel kijken.”

Er ontstaat een vriendschap tussen ons. Ik voel me welkom en ben niet meer zo onzeker tegenover haar. Het ene na het andere verhaal schrijf ik over mijn jeugd en over mijn bijzondere ervaringen. Ik vraag feedback. Ze vraagt: “Moet ik op alle slakken zout leggen?”

“Ja, graag.”

Ik krijg een eigen website. Wij hebben ook een mooie afspraak gemaakt over hoe ik het terugbetaal: ik maak voor haar reclame en zij heeft aan mij een project Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. Op mijn website plaatst ze mijn eerste blog:

Koos en Caroline bloggen

Ik loop naar station Schiedam Centrum, want ik ga naar Delft. Caroline geeft les in bloggen en helpt me ook met schrijven over wat ik meemaak en waar ik over droom. Als ik dat nu eens kon, dan zou ik de gelukkigste man op de aarde zijn. Ook omdat je zo in contact komt met heel veel mensen.

Ik schrik van een snerpend metalig geluid, wat door merg en been gaat en dat alleen een trein maakt. Als ik aankom zie ik dat ik een halfuurtje te vroeg ben. Op de afgesproken plek kijk ik wat om me heen ik zie een blonde jonge dame staan, ook zij staat te wachten en een stukje verder staat een groep oudere dames zoekend om zich heen te kijken. Wat zouden ze denken? Binnen enkele minuten zijn de dames weg.

Het meisje wordt opgehaald door een jongen met een Puch. Als hij met het meisje de heuvel van het fietspad op wil rijden, komt er een groepje jongens aanlopen. Het gaat niet onopgemerkt, omdat het ding heel veel lawaai maakt en nauwelijks vooruitgaat. Een van de jongens begint hard te lachen en doet het pruttelen van de brommer na en zegt: “Geluid, ja mooi, maar geen vooruitgang!”

De hele groep lacht met hem mee en ik lach ook stiekem. Straks denken ze nog: wat moet die vent daar op dat hoekje? Rustig kijk ik de andere kant op naar de overkant waar een hotel staat, dan gaat mijn blik naar de gevel van huizen ernaast. Er staan hoofden in de gevels gemetseld, zoals ze er in die tijd uitzagen. Hoe langer ik naar de figuren kijk, des te meer ze gaan leven. Een van die hoofden ziet eruit alsof hij met een serieuze blik door het leven gaat, hij lijkt op een wetsdienaar. De andere kop in het pand ernaast kijkt wel streng, maar ik ga hem steeds meer zien als een levensgenieter. Ik denk dat hij een welvarende zakenman was. De andere kop zou zomaar van een kunstenaar kunnen zijn. Als Caroline straks komt, ben ik nieuwsgierig naar wat zij erin ziet.

Dan hoor ik een stem en zie iemand zwaaien, het is Caroline en ik ben direct alles vergeten. Nu gaat het gebeuren: leren bloggen, de faalangst en onzekerheid neemt direct toe. Als ze me weer na de les wegbrengt, vertel ik haar van de koppen op de gevel en vraag of ze ook wil kijken. Jammer genoeg is het dan al te donker. Gelukkig komt ze er vaker, dus gaat ze volgende keer kijken. Maar of ze ook die indrukken krijgt?

Mijn onzekerheden brokkelen langzaam af. Ik vind het wonderbaarlijk wat ik tot nu toe bereikt heb en wat er nog dagelijks uit mij komt. Dat komt door een paar mensen die niet opgeven, maar willen weten hoe het bij mij werkt. Wát ze ook over me dachten op school: er is wel degelijk een wil bij mij.

Het is best een grote stap om mij bloot te geven en het op papier te zetten, maar op het podium doe ik het al. Eerst vroeg ik aan Edith of zij de schrijffouten eruit wilde halen. Maar Caroline wil dat ik het zelfstandig opschrijf, omdat ik immers zelf wil leren schrijven. Soms heb ik daar nog wel moeite mee. Gelukkig gaat het veel beter dan in het begin. Na al die jaren van schaamte ben ik veel vrijer. Ik herinner me de opmerking van mijn moeder, dat ik gerust de vuile was mag buiten hangen. Ze kon het niet weten, maar toch had ze het voorzien. Zo was ma.

Bloggen betekent meer voor mij dan alleen oefenen met schrijven en mijn verhaal op papier zetten. Ik leer discipline omdat ik een uitdaging van 900 woorden per week heb. Dat haal ik trouwens altijd ruim.

Daarnaast leer ik mijn agenda te beheren en er dagelijks in te kijken – laaggeletterden zijn daar niet te lui voor, maar een agenda is gewoon heel ingewikkeld als je het niet gewend bent. Als dan je leven ineens gaat veranderen doordat je mensen tegenkomt die je echt graag willen helpen en je daar afspraken mee gaat maken, wordt het een ander verhaal. Eerst liggen er overal papiertjes met afspraken. Vaak zie ik ze en denk ik: met wie had ik dat ook weer afgesproken? Of ik vergeet op te schrijven hoe laat of waar. Inmiddels heb ik ook geleerd het beter op te schrijven of om een bevestiging te vragen via de mail. Nu kijk ik steeds meer in mijn agenda, maar soms vergeet ik het nog wel eens.

Ik geloof steeds meer in mezelf. Elke dag zeg ik: het komt goed, je somberheid is voorbij; de zon schijnt steeds vaker. Ik kom ook steeds meer mensen tegen die het echt goed met mij voor hebben. Ik zou ze zo graag willen laten voelen wat ze echt betekenen. Dat gaat mij lukken, onder andere met deze blog. Daar wil ik echt hard voor werken.  

Als ik zeg dat het reizen naar Delft voor mij toch best duur is, krijg ik ook nog een NS Business Card. Ik ben er helemaal stil van. Caroline zegt: “Weet je waarom ik dit doe, Koos? Jij werkt er zo hard voor, je bent zo trouw en toegewijd; je bent mijn beste klant. Daarom is het zo fijn en dankbaar om je te helpen.”

Het komt binnen en zenuwachtig lach ik het weg. Ik ga er wel voor zorgen om het terug te betalen. Niet voor haar, maar omdat ik het zelf zo graag wil en om te kunnen zeggen “Alsjeblieft, laat de rest maar zitten.”

Deel deze pagina

2 gedachtes over “Bloggen met Caroline van Wijk”

  1. Hey Koos je hebt dit verhaal een keer tegen me verteld maar ook goed opgeschreven. Op de foto lijkt Caroline me een leuke vrouw. Fijn dat zij je helpt met Blogger. Wanneer ben je toe aan je volgende boek ? Groeten Ria

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.