Sneeuw en oud en nieuw

Iedereen slaapt. Het is een heldere nacht en ik denk dat het gesneeuwd heeft. Alles voelt zo anders aan en het is erg koud. Ik ga zachtjes mijn bed uit en loop naar het zolderraam. Het eerste wat ik zie zijn ijsbloemen. Ik raak ze voorzichtig aan, het voelt koud en ik zie hoe ze door de warmte van mijn vinger smelten. Dan wrijf ik met mijn beide handen over het bevroren raam. Alles buiten is wit. Ik sluip de trap af en wacht even om aan het donker te wennen.

sneeuw

Dan zie ik licht branden in de keuken. Inbrekers zullen het niet zijn, daar zijn we veel te arm voor. De enige die het kan zijn is ma. Is ze nu nog met de was bezig! Nieuwsgierig loop ik de keuken in. Er staan allemaal kommen op het aanrecht en het ruikt naar chocolade en vanille. Droom ik? Het water loopt me in de mond. Ze maakt chocoladepudding en gele pudding met bitterkoekjes, mijn favoriet.

Ma is zo geconcentreerd bezig dat ze me eerst niet ziet staan. Ineens draait ze haar hoofd om: “Wat moet dat nou weer hier, hup naar je nest en gauw een beetje,” snauwt ze.

“Ik kan niet slapen ma. U weet hoe gek ik ben op sneeuw. Ik wil de eerste zijn die in de sneeuw speelt, nu het nog mooi en vers is in het donker.”

Ze verklaart me voor gek maar tot mijn verbazing zegt ze: “Je mag tien minuten hier voor deur spelen. Maar dan ga je slapen.”

Lekker, niemand te zien. Het is doodstil en het begint langzaam weer te sneeuwen. Sommige vlokken komen op mijn gezicht. Ik vind het heerlijk als een sneeuwvlok mijn gezicht streelt: het gevoel van die kou. Er ligt een dik pak sneeuw dat tot aan mijn knieën reikt. Alles is wit, zonder nog een enkele voetstap. Ik til mijn laars op en zet voorzichtig mijn voet neer. Alsof je door zachte watten gaat, zo voelt het. De verse sneeuw knispert onder mijn laarzen. De kou kriebelt aan mijn wangen, ik word helemaal blij vanbinnen. Dan ga ik los: sporen maken, sneeuwengeltjes maken, sneeuwballen gooien. Zachtjes vallen de vlokken en het pak sneeuw wordt dikker en dikker.

Op naar de dijk, ik ben de allereerste! Vrijheid, om hier alleen te zijn op dit tijdstip. Ik voel de spanning in mijn buik naar mijn tenen trekken. Door de verse sneeuw glij ik naar beneden waar het nog donkerder is. Ik rem met mijn voeten net voor de sloot. Het is een hele klim terug naar boven, stijl en glad.

Ruim een uur later kom ik weer binnen. Ma is nog bezig in de keuken. Voordat ik door naar bed ga vraag ik aan ma waarom ik naar buiten mocht.

“Zodat je nu eindelijk kan gaan slapen, gek kind dat je bent.” Misschien begrijpt ze wel meer van me dan ze zegt. Of misschien droom ik toch. Boven val ik onmiddellijk in slaap.

6 gedachten over “Sneeuw en oud en nieuw”

  1. Hier het jongste zusje. De ijsbloemen kan ik me goed herinneren, wat was dat mooi! Ook jouw verhaal is weer mooi geschreven Koos!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.