Zangles

Met de vorige toneelvoorstelling zongen wij een nummer van Jonas  Kaufmann. De reacties op mijn zang maakten dat ik op zoek ben gegaan naar zangles. Maar dat is duur. Bij de meesten kost het 75 euro per uur.

Door de reacties op mijn zang bij de vorige toneelvoorstelling ga ik op zoek naar zangles, maar dat is duur. Edith heeft het over zangpedagoge Annelies Prins, zij staat bekend om haar geduld en zachtheid. Edith zegt dat ik niet vals zing, maar nog niet weet hoe de techniek werkt en ik moet mijn eigen geluid vinden. Toch ga ik niet echt op onderzoek uit. De vraag is zoals altijd: durf ik het wel?

Ik begin achter de pc te oefenen. Zo kom ik op YouTube. De meeste zangleraren daar zijn vrouwen en die zingen te hoog. Als het mannen zijn, spreken ze vooral Engels. Mijn steenkolenengels is lang niet genoeg. Dan kom ik bij een man die mensen leert zingen met een slangetje door middel van Lax Vox.

Hoe kom ik aan zo’n slangetje?  Bij een dierenspeciaalzaak en vind ik uiteindelijk twee meter slang. Thuis probeer ik het na te doen. In het begin lukt het niet, maar na een paar minuten hoor ik hem heel zuiver. Nu ben ik verkocht. Iedere dag oefen ik met het slangetje en het gaat steeds beter.

Noten lezen kan ik ook niet, dus wil ik dat ook nog even opzoeken. De mensen die ik het vertel, moeten erom lachen: “Pas je op dat je niet teveel doet?”

Na een paar weken wil ik toch echt zangles. Marijn vertelt me over de mogelijkheid om bij een koor gaan en Annelies Prins is niet duur. Edith schiet in de lach: “Ik zei het toch, ga naar Annelies Prins!”

Ik besluit om haar toch maar te bellen. Annelies nodigt me uit voor de oefenavond van het Orpheus mannenkoor. Ik ben er zoals gewoonlijk te vroeg. Heel toevallig wandelt een collega binnen. Nu valt er wat stress weg. Ik word naast iemand gezet die de nieuwelingen helpt en hij hoort meteen dat ik een bariton ben.

Ik krijg bladmuziek in het Duits, Frans en Engels, ik schrik me rot. Hoe krijg ik dit ooit voor elkaar? Dan nog de notenbalk die vol met tekens staat, waar ik de meeste niet van ken. Er staat bovendien een tekst tussen die met de hand is geschreven. Ik moet mijn ogen flink samenknijpen, zelfs met mijn bril op, om het een beetje te kunnen lezen. Ik deel in de pauze maar gelijk wat kaartjes uit van mijn blog en vertel dat ik op latere leeftijd terug naar school ben gegaan. De reacties zijn positief. Met zingen wil ik nooit meer stoppen, wat een geluk om bij zo’n fijne groep te komen.

Na een zomer oefenen met YouTube begint de echte zangles. Ik heb nu al medelijden met de zanglerares. Onderweg voel ik mijn bloeddruk met de minuut stijgen, maar voor ik het weet sta ik te zingen. De tijd gaat zo snel, dat het halfuur verandert in een uur. Voor de zekerheid heb ik wat meer geld meegenomen. Al mijn zakgeld dat ik nog heb van deze maand: veertig euro. Annelies rekent me echter negentien euro. Ik leg twintig euro neer. “Zo is het prima, bedankt voor de les. Ik ben zo blij met de zangles, je weet niet hoe gelukkig je me maakt.”

Annelies is tevreden over mijn vorderingen. Edith doet me een voorstel: twee lessen per maand, één van mijn zakgeld en de ander uit de huishoudpot. Na een paar weken ben ik mijn stress kwijt en sta ik uit volle borst te zingen tijdens het koken. Dan hoor ik dat het koor een zangwedstrijd heeft. Lukt het me om alles in mijn hoofd te krijgen? Zet mij maar achteraan!

Kijk verder

Toneel, kan ik dat ook?

Vrijdag komt mijn taalmaatje Marijn weer langs. Samen hebben we een moodboard gemaakt. Zo leer ik beter hoe ik een boek kan schrijven en wat de inhoud wordt. Ik ben met een nieuw verhaal bezig over dromen. Stap voor stap leer ik nieuwe dingen, die allemaal met taal hebben te maken. Ik had nooit verwacht dat ik zo ver kon komen en het einde is nog lang niet in zicht.

ga verder