De kracht van mijn handen

Het is middag als ik in het bos loop met Katrien. Ik vind het niet gek dat ze eigenlijk al een paar maanden dood is en toch hier naast me loopt. We kijken elkaar aan, Katrien begint te kwispelen en daagt me uit om haar achterna te komen. Ik zet de achtervolging in, maar ik kan haar niet bijhouden op twee benen. Dan moet ik het maar proberen op handen en voeten. Mijn benen zijn veel langer dan mijn armen en mijn knieën zitten in de weg, dus ga ik wijder lopen. Het is ongelofelijk maar het lukt, ik ben veranderd in een hond! Met een verbaasde blik kijkt ze me aan, ze zet een tandje bij. Ik doe mijn best om haar bij te houden. Nu rennen we naast elkaar. Het geluk vliegt door mijn lichaam. We praten op een telepathische niveau, als of we nooit anders gedaan hebben.

Verder lezen De kracht van mijn handen

De reis

Maya van de Stichting Lezen en Schrijven heeft me gevraagd om aan een onderzoek van de RET mee te doen. Ze willen weten of reizen met de metro begrijpelijker kan worden voor laaggeletterden. Vandaag ga ik met Maya en een studente op reis. Ik ben best wel zenuwachtig, want hoe kijkt die studente tegen mij aan als voormalig laaggeletterde? Daar komt bij dat ik het niet fijn vind om met het  openbaar vervoer te reizen, juist omdat er nog teveel onduidelijk is. Sommige trajecten ken ik uit mijn hoofd, maar meestal vraag ik aan een medereiziger of ik wel in de goede trein of metro zit.

Verder lezen De reis

Ik schaam me dood

Dit verhaal is verzonnen. Koos heeft het geschreven om te laten zien hoe corona aankomt bij een laaggeletterde. Inmiddels is hij zelf al lang niet meer laaggeletterd, maar hij ziet om zich heen nog veel mensen die zich te zeer schamen om te doen wat ervoor nodig is om hun leven in eigen hand te nemen.

Op het achtuurjournaal hoor ik dat er een virus is uitgebroken. Er wordt een lockdown aangekondigd. Ik weet niet wat dat betekent dus Ik moet het opzoeken. Dat doe ik via Google, dan hoef ik het aan niemand te vragen.  

Verder lezen Ik schaam me dood

Confrontatie bij toneel

Ik voel me thuis en veilig in de toneelgroep. We hebben een nieuw stuk om te spelen; het is gebaseerd op Shakespeare. De titel is best wel grof: Risjaar modderfokker, het stuit mensen tegen de borst en er haken daardoor spelers van onze vaste kernploeg af.  De rol van Risjaar is erg groot, maar ook heel moeilijk; het is Engels en Nederlands door elkaar. De meeste van ons hebben daar moeite mee. Dat ik het ga spelen is beangstigend, omdat ik in gedachten mezelf al voor het publiek zie afgaan.

Kijk verder

Reacties op mijn boek

Het is avond als ik onderweg ben naar de zangvereniging. Nooit had ik verwacht dat zingen zo leuk zou kunnen zijn en dat ik het echt zou kunnen leren. Edith ziet me zelfs al op het podium staan. Ik heb oortjes in mijn telefoon en luister onder het wandelen naar klassieke muziek. Het oefenen van het koor neem ik ook op. Zo kan ik alles nog terug luisteren na zingen met mijn muziekmap erbij. Alle stress van de dag valt van me af en ik geniet ervan.

kijk verder